رمز من - ramzeman

سنسورهای هوشمندی که به لگو شباهت دارند!

سنسورهای هوشمندی که به لگو شباهت دارند! به گزارش رمز من پژوهشگران دانشگاه ˮام آی تیˮ، حسگرهایی مبتنی بر هوش مصنوعی ساخته اند که ساختار آنها به لگو شباهت دارد.


به گزارش رمز من به نقل از ایسنا و به نقل از ام آی تی نیوز، آینده پایدارتری را تصور کنید که در آن مجبور نیستید تلفن های همراه، ساعتهای هوشمند و سایر دستگاههای پوشیدنی را کنار بگذارید یا دور بیاندازید تا مدلهای جدیدتری داشته باشید. در عوض، میتوان آنها را با جدید ترین حسگرها و پردازنده هایی که روی تراشه داخلی دستگاه قرار می گیرند، ارتقا داد. این کار مانند بازی با قطعات لگو است. این تراشه قابل تنظیم مجدد می تواند دستگاه ها را به روز نگه دارد و در عین حال، ضایعات الکترونیکی را کم کند.
مهندسان دانشگاه "ام آی تی"(MIT) با عرضه یک طراحی شبیه به لگو برای یک تراشه مبتنی بر هوش مصنوعی و قابل تنظیم مجدد، گامی به سمت تحقق این تصور برداشته اند.
این طرح شامل لایه های متناوبی از عناصر سنسور و پردازش کننده، همراه با چند LED است که به لایه های تراشه امکان می دهند تا از نظر نوری با هم ارتباط برقرار کنند. سایر طرح های عرضه شده در مورد تراشه های ماژولار، از سیم کشی معمولی برای رله کردن سیگنال ها بین لایه ها استفاده می نمایند. قطع کردن و سیم کشی مجدد چنین اتصالات پیچیده ای، اگر غیر ممکن نباشد، دشوار است و سبب می شود چنین طرح هایی، قابل تنظیم مجدد نباشند.
طراحی پژوهشگران ام آی تی، به جای سیم های فیزیکی، از نور برای انتقال اطلاعات از راه تراشه استفاده می نماید. بنابراین، تراشه را میتوان باردیگر با لایه هایی پیکربندی کرد که قابل تعویض هستند. بعنوان مثال، میتوان به افزودن سنسورهای جدید یا پردازنده های به روزشده پرداخت.
"جیهون کانگ"(Jihoon Kang)، از پژوهشگران این پروژه اظهار داشت: شما می توانید هر تعداد لایه و سنسور محاسباتی را که می خواهید، اضافه کنید. ما این فناوری را یک تراشه شبیه به لگو می نامیم که مبتنی بر هوش مصنوعی و قابل تنظیم مجدد است و با عنایت به ترکیب لایه ها، قابلیت گسترش نامحدود دارد.
پژوهشگران مشتاق هستند تا این طرح را روی دستگاههای محاسباتی، سنسورهای خودکفا و سایر وسایل الکترونیکی اعمال کنند که مستقل از هر منبع مرکزی مانند ابر رایانه ها یا محاسبات مبتنی بر فضای ابری کار می کنند.
"جیوان کیم"(Jeehwan Kim)، استاد مهندسی مکانیک دانشگاه ام آی تی اظهار داشت: با ورود به عصر اینترنت اشیا که مبتنی بر شبکه های سنسور است، تقاضا برای دستگاههای محاسباتی چندکاره به صورت قابل ملاحظه ای افزایش می یابد. معماری سخت افزاری پیشنهادی ما، تطبیق پذیری بالایی را در آینده فراهم می آورد.
طراحی این گروه پژوهشی هم اکنون برای انجام دادن وظایف اصلی تشخیص تصویر پیکربندی شده است و این کار را از راه لایه بندی سنسورهای تصویر، LED و پردازنده های ساخته شده از سیناپس های مصنوعی انجام می دهد. سیناپس های مصنوعی، آرایه هایی متشکل از "ممریستورها"(memristors) هستند که پژوهشگران پیش تر توسعه داده بودند و به همراه یکدیگر بعنوان یک شبکه عصبی فیزیکی یا "مغز روی تراشه" عمل می کنند. هر آرایه را میتوان برای پردازش و طبقه بندی سیگنال ها، به صورت مستقیم و بدون احتیاج به نرم افزار خارجی یا اتصال به اینترنت، روی یک تراشه به کار برد.
پژوهشگران در طراحی تراشه جدید خود، سنسورهای تصویر را با سیناپس های مصنوعی جفت کردند و هر کدام را برای تشخیص حروف خاصی آموزش دادند که در این مورد، حروف M، I و T بودند. باآنکه یکی از روش های مرسوم می تواند سیگنال های سنسور را از راه سیم های فیزیکی به پردازشگر منتقل کند اما پژوهشگران در عوض، یک سیستم نوری را میان هر سنسور و سیناپس مصنوعی قرار دادند تا ارتباط بین لایه ها بدون احتیاج به اتصال فیزیکی امکان پذیر شود.
"هیونسوک کیم"(Hyunseok Kim)، از پژوهشگران این پروژه اظهار داشت: سایر تراشه ها به صورت فیزیکی و با استفاده از فلز سیم کشی می شوند که کار دشواری است و طراحی مجدد آنها را هم دشوار می سازد. ازاین رو اگر می خواهید عملکرد جدیدی را به آن اضافه کنید، باید یک تراشه جدید بسازید. ما اتصال سیم فیزیکی را با یک سیستم ارتباطی نوری جایگزین کردیم که به ما امکان می دهد تا تراشه ها را به روشی که می خواهیم، روی هم قرار دهیم و به سیستم اضافه نماییم.
سیستم ارتباط نوری این گروه پژوهشی، متشکل از ردیاب های نوری و LED جفتی است که هر کدام با پیکسل های ریز طرح ریزی شده اند. هنگامی که یک سیگنال مانند تصویری از یک حرف به سنسور تصویر می رسد، الگوی نور، پیکربندی خاصی از پیکسل ها را رمزگذاری می کند. این کار، لایه دیگری از آشکارسازهای نوری را به همراه یک سیناپس مصنوعی تحریک می کند و به طبقه بندی سیگنال برپایه الگو و قدرت نور LED ورودی می پردازد.
پژوهشگران دریافتند که تراشه، تصاویر واضح در ارتباط با هر حرف را به درستی طبقه بندی می کند اما کمتر قادر به تشخیص تصاویر تار است. با این حال، پژوهشگران توانستند لایه پردازش تراشه را به سرعت تعویض کنند. بعد از این کار، تراشه توانست تصاویر را به دقت شناسایی کند.
"مین کیو سونگ"(Min-Kyu Song)، از پژوهشگران این پروژه اظهار داشت: ما قابلیت انباشتگی، تعویض و توانایی درج یک عملکرد جدید در تراشه را نشان دادیم.
پژوهشگران قصد دارند قابلیت های حسی و پردازشی بیشتری را به تراشه اضافه کنند و کاربردهای آنرا بی حد و حصر می دانند. "چانیول چوی"(Chanyeol Choi)، پژوهشگر ارشد این پروژه اظهار داشت: ما می توانیم لایه هایی را به دوربین تلفن همراه اضافه نماییم تا بتواند تصاویر پیچیده تری را تشخیص دهد یا آنها را به ردیاب های سلامتی تبدیل نماییم که می توانند در پوست الکترونیکی پوشیدنی تعبیه شوند.
وی ادامه داد: ایده دیگر ما، برای تراشه های ماژولار است که در قطعات الکترونیکی تعبیه می شوند و مصرف کنندگان می توانند انتخاب کنند تا آنها با جدید ترین حسگرها و پردازنده ها ساخته شوند.
جیوان کیم اظهار داشت: ما می توانیم یک پلت فرم عمومی تراشه را بسازیم و سپس، هر لایه به صورت جداگانه مانند یک بازی ویدیویی فروخته شود. ما می توانیم انواع مختلفی از شبکه های عصبی مانند تشخیص تصویر یا صدا را بسازیم و به مصرف کننده امکان دهیم تا آنچه را که می خواهد انتخاب نماید و آنرا مانند لگو به یک تراشه اضافه کند.
این پژوهش، در مجله "Nature Electronics" به چاپ رسید.




منبع:

1401/03/25
08:11:21
5.0 / 5
253
اگر مطلب را پسندیدید لایک کنید
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۵ بعلاوه ۱
رمز من - Ramzeman
ramzeman.ir - حقوق مادی و معنوی سایت رمز من محفوظ است

رمز من

فناوری اطلاعات و امنیت